ben şimdi n'apıcam? (mindfulness ile)

Pamela'nın Şehir Rehberi albümünü çok severim. Bu albümün intro niteliğinde olan ilk şarkısı "Ben Şimdi N'apıcam?" bu blog yazısının ilhamıdır.

Mindfulness uygulamalarında ortaya çıkan ve çok yerinde olan birkaç sorudan bahsetmek istiyorum. "Yaptık da ne oldu?" ve "Peki ben bu farkındalıkla n'apıcam?". Bazen bu sorular yüksek sesle soruluyor, bazen içimizden geçiyor; kısaca bu sorular var ve çok yerinde. Bu sorular çoğu zaman şuradan geliyor: "bir şey olmalı", "bir fark hissetmeliyim", "değişim nerede?" ve "sonuç nerede?". Çünkü bir şey yapıp karşılığında iyi/kötü bir şey almak gibi bir şekilde yaşamaya alışık olabiliyoruz. Mindfulness pratikleri bu alışkanlığı biraz askıya alıyor. Bir şey "yapmaktan" ziyade olanı fark etmeye davet ediyor. Bazen bir mindfulness pratiğinden sonra gerçekten bir şey fark ederiz, bazen de hiçbir şey olmamış gibi gelir. İkisi de tamam. İşin ilginç yanı hiçbir şey olmamış gibi hissetmek/düşünmek de bir deneyimdir. Yani mindfulness'ın ne kendisinin ne de pratiğinin özel bir şey olması gerekmiyor.

Zihnin "eeeeee???" demesi bizlerin beklenti ile nasıl bir ilişki kurduğumuzu görmemiz için bir kapı olabilir. O an olan tek şey bizim bir şey olmasını bekliyor oluşumuzu fark ediyor olmamız olabilir. Bu az bir şey değil, bence size, bana ve bize bravo.

"Peki bu farkındalıkla n'apıcam?". Bu soru genelde "ee?" sorusundan sonra gelir. "Tamam, fark ediyorum da, sonra?". Çünkü fark etmek hemen bir şey yapma isteği uyandırabiliyor. 6 gün süren sessizlik inzivasında kendimle ilgili pek çok şey fark etmiştim ve hemen kendime bu paragrafın sorusunu sordum. Cevabım şu oldu: "bunlar harika farkındalıklar, inziva bitecek eve gideceğim sonra işe gideceğim ve bu farkındalıkların hepppsini sonuna kadar kullanacağım". Bunları yazarken kendime gülüyor ve gülümsüyorum. Mindfulness'ın ince bir çizgisi var bu konuda çünkü mindfulness "hiçbir şey yapma" ya da "şimdi bunu düzelt" gibi talimat olan cevaplar vermiyor. Daveti şu: fark ettiğin şeyle senin ilişkin nasıl?

Bazen farkındalıkla özel bir şey yapmayız ama eskiden otomatik olarak yaptığımız bir şeyi bu kez biraz daha erken ya da net fark edebiliriz. YA DA edemeyiz. Ve zor gelebilir, biliyorum, ama bu da tamam. Peki mindfulness değişimle mi ilgili? Mindfulness bir şeyi değiştirmek ön koşulu ya da vaadiyle başlamaz. Bu noktada "kabul" kelimesi çok sık geçer ama buradaki kabul pasif bir kabul değildir. Yani kabul "hoşuma gidiyor", "böyle kalsın" ya da "vazgeçmek" demek değildir; bunlardan ziyade anın gerçeğiyle temas etmektir. Bu da gerginlik varsa gerginlik var demektir, sıkıntı varsa sıkıntıyla temas etmektir. Ve bunlar olurken "keşke olmasaydı" geçiyorsa akıldan, onun da varlığıdır.

Mindfulness, bir şeyleri değiştirmeyebilir ama olay zaten onlarla kurduğumuz ilişkidir, ve mindfulness bunu değiştirebilir. Ve bu, bazen çok dönüştürücü olabilir. Bu sorular çok kıymetli, ve daha da önemlisi bir şeylerin yanlış gittiğini göstermiyor. Yukarıda kendimce cevaplar verdim ama belki de bu soruların hemen bir cevabı yoktur. Belki de cevaplar zamanla, pratiğin içinde ve günlük hayatın küçük anlarında şekillenir.

Ve belki de bazen yapabileceğimiz tek şey: bu soruları fark etmek ve onlarla biraz kalmaktır. Kocaman sevgilerimle, Büşra